Δεδομένου οτι η φύση και η προστασία της για εμάς είναι μια πηγή έμπνευσης, διαλέξαμε ως θέμα project τη μέλισσα- ίσως το πιο απαραίτητο πλάσμα στον πλανήτη. 4 τελάρα μελισσοκομίας υφάνθηκαν με φυτικά βαμμένα μάλλινα νήματα. Το μάλλινο ύφασμα που κεντήθηκε στο χέρι με dead stock χρωματιστά νήματα και πολυεστερική ταινία κασέτας, προέρχεται δε από πρόβατα που ζουν ελεύθερα στην Ηπείρο. Στα τελάρα οι βαφές προέρχονται από διάφορα φυτά όπως ριζάρι, οξαλίδα, καρύδι, λουλάκι (indigo), βαλσαμόχορτο, καρποί κουφοξυλιάς, τσάι βουνού, χρυσόξυλο κ.ά.

Όπως η μέλισσα πηγαίνει από λουλούδι σε λουλούδι για τη συλλογή γύρης, έτσι και εμείς, μαζέψαμε όλα αυτά για να βάψουμε τα νήματα χωρίς αντίκτυπο στο περιβάλλον. Με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος χρησιμοποιήσαμε dead stock νήματα αλλά και ταινία μουσικής κασέτας η οποία δεν ανακυκλώνεται και έτσι δώσαμε μια νέα χρήση σε ένα υλικό που θα κατέληγε στη χωματερή. Με το έργο αυτό θέλουμε να ευαισθητοποιήσουμε το κοινό για κάτι που δεν άπτεται της άμεσης καθημερινότητας του όπως ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ευαίσθητο αυτό έντομο και συγκεκριμένα για το Σύνδρομο Εγκατάλειψης Κυψέλης (Colony Collapse Disorder) το οποίο έχει πολλαπλές αιτίες οι οποίες στηρίζονται στην αλλοίωση του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο.

Τα τέσσερα τελάρα λοιπόν από πάνω προς τα κάτω αν είχαν ονόματα θα μας διηγούνταν ότι μια αποικία μελισσών (1), αντιμετωπίζει μια ανωμαλία (2), η βασίλισσα μένει μόνη (3), και τέλος η αποικία καταρρέει (4). Τα χρώματα των νημάτων στις κεντημένες λέξεις επίσης δεν είναι τυχαία. Η μέλισσα διακρίνει, το κίτρινο, το μπλε αλλά έχει ενδιαφέρον ότι το κόκκινο το βλέπει σαν μαύρο.

Αξιοποιώντας τους διαθέσιμους πόρους που έχουμε κοντά μας (βλ. πρόβειο μαλλί και φυτά) και προσπαθώντας για την επαναχρησιμοποίηση υλών που δυστυχώς οδεύουν στο να γίνουν μικροπλαστικά (βλέπε ταινία κασέτας) αλλά και με τη χρήση υλικών που είναι dead stock, δίνουμε ανάσα σε κάτι που ναι μεν είναι μικροσκοπικό αλλά εξαιρετικά πολύτιμο.

Η συνεργασία και ο σεβασμός είναι κλειδιά για το μέλλον σε έναν πλανήτη που χωράνε όλοι και δεν ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο. Διευρύνοντας τους ορίζοντες μας για το τι μπορούμε να κάνουμε σε σχέση με υλικά που θεωρητικά δεν μπορούν γίνουν κάτι άλλο καθώς και με υλικά που έχουμε γύρω μας, παράλληλα με την ενημέρωση του κοινού, όλοι βγαίνουν κερδισμένοι.